बोधकथा- सुख

एकदा लाओ त्झु तुंगच्या अनुयायांमध्ये सुख आणि दु:ख यांच्या व्याख्येबाबत दीर्घ वाद सुरू झाला.  लाओ त्झू त्यांना शहराकडे घेऊन गेला.  वाटेत एक मुलगा बासरी वाजवत रस्त्यावर काही भटक्या प्राण्यांना नाचवत होता.  अत्यंत गरिबीसुद्धा त्या मुलाच्या चेहऱ्यावरचा गुलाबीपणा पुसून टाकू शकली नाही.  ते काही अंतर  पुढे गेल्यावर त्यांना एक सोने, चांदी आणि तांबे विकणारा  व्यापारी खूप अस्वस्थ आणि दुःखी दिसला. बोलता बोलता तो लाओ त्झु तुंगला म्हणाला, 'खरंच!  मी हिरे व्यापारी झालो असतो तर.'' लाओ त्झू पुढे गेला आणि आपल्या अनुयायांना म्हणाला, ''बघितलंत, आता हे सिद्ध झाले आहे की आनंद म्हणजे जे आहे त्याचा आनंद घेणे आणि दु:ख म्हणजे जे नाही ते, मला फक्त तेच हवे आहे म्हणणे.