नवं घर घेण्याची आस

एका गावात एक माणूस राहत होता. त्याचं घर खूप सुंदर होतं आणि चारी बाजूंनी डोंगरांनी वेढलेलं होतं. आजूबाजूला मस्त हिरवळ होती. जवळूनच खळखळ नदी वाहत होती. त्याच्या घराजवळ खूप शांतता होती. या परिसरात पशु-पक्ष्यांचा मोठा वावर होता. हा माणूस अनेक वर्षांपासून या घरात राहत होता. पण अलीकडे त्याला इथे काही चांगलं वाटत नव्हतं. त्याला आपल्या घरात राहायला आवडत नव्हतं. त्यामुळे त्याने हे घर विकून दुसरं नवीन घर घेण्याचा विचार केला. त्याचा एक मित्र वर्तमानपत्रात कामाला होता. त्याला एकदा भेटून आपली इच्छा प्रकट केली. नवीन घरं असली तर सांगण्यास सांगितले.
काही दिवस निघून गेले. एक दिवस त्याच्या मित्राने पाच-सात घरे बघायला सांगितली. ती त्याने पाहिलीही, पण त्याला त्यातले एकही घर पसंद पडले नाही.

सहनशीलता

युनानचे महान तत्त्वज्ञ होते सुकरात. त्यांची बायको खूपच  भांडकूदळ होती. छोट्या छोट्या गोष्टींवरून ती सुकरात यांच्याशी भांडत असे. पण प्रत्येक वेळी सुकरात शांत राहायचे. एके दिवशी सुकरात आपल्या काही शिष्यांसह घरी आले. कुठल्या तरी कारणाने त्यांची पत्नी त्यांच्यावर नाराज झाली. सुकरातनी या गोष्टीकडे लक्ष दिलं नाही. त्यामुळे रागाने ती सुकरात यांना वाईट वंगाळ बोलू लागली. एवढं सगळं होऊनही सुकरात काहीच बोलले नाहीत. त्यामुळे आणखी चिढलेल्या पत्नीने बाहेरून चिखल आणून त्यांच्या अंगावर टाकला. तेव्हा सुकरात मोठमोठ्याने हसू लागले आणि म्हणाले,"तू  एक जुनी म्हण खोटी ठरवलीस.'गर्जेल तो बरसेल कसा" या म्हणीचा अर्थ जो गरजतो तो बरसत नाही. पण तू मात्र गर्जतेसही आणि पडतेही."